Εναλλακτικός τίτλος: ΑΝΟΙΞΑΜΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ

Καλό μας καλοκαίρι!

Ομολογώ οτι νιώθω ιδιαίτερη συγκίνηση που ξαναγράφω μετά απο τόσους μήνες.

Όλο αυτό τον καιρό που “έλειπα”, έγινα πάρα πολλά και όμορφα πράγματα και ήρθε η ώρα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Και το παραμύθι αρχίζει κάπως έτσι….

Μια φορά και έναν καιρό, δύο κοριτσάκια (δεν θέλω σχόλιο), αποφάσισαν να ενώσουν τις ιδέες τους και την εξυπνάδα τους (!) και να δημιουργήσουν αυτό που χρειαζόταν ο τόπος* και ο λαός.

Δρόμους παίρνανε, δρόμους αφήνανε, σκαλιά ανεβαίναν, σκαλιά κατεβαίναν, τηλέφωνα παίρναν, τηλέφωνα δίναν και οι μέρες κυλούσαν πάνω σε ένα μηχανάκι να οργώνουν την πόλη, με το ηθικό ακμαίο αλλά την ελπίδα σε κακό χάλι.
Ώσπου, ένα όμορφο ανοιξιάτικο απόγευμα του Απρίλη, ένα χαρτί με κόκκινα γράμματα από τη τζαμαρία ενός μαγαζιού, τους έκλεισε πονηρά το μάτι.
Αυτό ήταν! Η τύχη τους χαμογέλασε!
Βρήκαν ένα όμορφο σπίτι, που είχε όλα όσα ήθελαν να έχει και δεν είχε όσα δεν ήθελαν να έχει.
Ήταν αυτό που λέμε ευάερο, ευήλιο, ψηλοτάβανο και με στρογγυλεμένες γωνίες!

Μπήκαν μέσα γεμάτες όνειρα. Δηλαδή, τα όνειρα τα είχαν αλλά δεν ήξεραν ακριβώς από πού να αρχίσουν για να τα κάνουν πραγματικότητα.
Και κάπου εκεί ξεκινάει η περιπέτεια αυτού που λέμε “πρακτική γνώση”.
Το τρίψιμο, το στοκάρισμα, το βάψιμο, το τρύπημα, το βίδωμα, τα υδραυλικά, τα ηλεκτρικά και εκατοντάδες άλλες δουλειές που με περηφάνια πια μπορούν να προσθέσουν στο βιογραφικό τους.

*ο δικτυακός τόπος!

Ποιό ήταν το αποτέλεσμα όλων αυτών;

(υποβλητική μουσική…)

Κυρίες και Κύριοι………..

Βρισκόμαστε στην πολύ  ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσουμε αυτό που όλοι με αγωνία και λαχτάρα περιμένατε (χωρίς να το ομολογείτε)!

Κυρίες και Κύριοι….

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε!

(κλείνει η μουσική)

Και τώρα θα απαντήσω στις ερωτήσεις που βλέπω καθαρά στα μάτια σας οτι θέλετε να θέσετε..

ΦΑΚς… (FAQs)

1.Τί ανοίξατε;
Το ZOETROPE VISUAL HOUSE

2.Τί είναι αυτό;
Επιχείρηση Εφαρμογών Ψηφιακής Επικοινωνίας.

3.Δηλαδή τι είναι αυτό;
Δηλαδή, αναλαμβάνει την εταιρική σας (και όχι μόνο) προβολή στο διαδίκτυο και πολλά άλλα πράγματα!

4.Ποιούς περιμένετε;
Όλους σας!

5.Για να μας προβάλετε εταιρικά;
Όχι μόνο! Έχουμε και πολλά είδη καφέ, τσαγιού και ακόμα πιο πολλές ιδέες!

6.Πού μπορώ να μάθω περισσότερα γιατί πραγματικά καίγομαι να μάθω;
Στη διεύθυνση www.zoetrope.gr
Εκεί μπορείτε μεταξύ άλλων, να μάθετε και τι είναι το ZOETROPE (ΖΩΟΤΡΟΠΙΟ).

7.Τι άλλο κερνάτε;
Το δροσερό εβδομαδιαίο μας νιουσλέτερ (όπως λέμε νoασμπέτε). Τα δύο πρώτα τεύχη εξαντλήθηκαν αλλά για σας ειδικά τα έχουμε κρατήσει εδώ!

8.Τι πρέπει να κάνω για να με κερνάτε τακτικά;
Να συμπληρώσετε τη φόρμα που θα βρείτε εδώ και εδώ και εδώ και σύντομα σε όλα τα περίπτερα!

9.Θα είναι το ίδιο δροσερό και το χειμώνα;
Όχι! Ως το χειμώνα θα το ‘χουμε ζεστάνει.

10.Τι άλλο μπορούμε να μάθουμε από σας;
Πως να τρίβετε, να στοκάρετε, να βάφετε, να αλλάζετε κλειδαριές, βρύσες, διακόπτες, κλπ και κυρίως πώς να μην ηλεκτροκολλήσετε το κατσαβίδι μέσα σε μια πρίζα και πως να μην κόψετε τις φλέβες σας με το κοπίδι!

11.Αυτό το ποστ είναι διαφήμιση;
Όχι! Αυτό το ποστ είναι αυτό που λέμε “Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει”!

Για οποιαδήποτε άλλη απορία, διευκρίνηση, πληροφορία ή ό,τι θέλετε, γράψτε μας στο mail@zoetrope.gr

Ο χειμώνας, όσο κι αν αντιστέκεται, πέρασε.
Η άνοιξη, όσο κι αν ντρέπεται, είναι ήδη εδώ.

Κι αν ο κήπος που μου χάρισες χορτάριασε και τον έπιασε ο χειμώνας, θα τον καθαρίσουμε μαζί.
Θέλει μόνο τη λαχτάρα μας να παίξουμε με τον ήλιο και τα σύνεφα.

Έχει και μια καρέκλα για να κάθεσαι και να παίζεις με τον ήλιο.

Υ.Γ. 1. “Ποιά είναι αυτή η γυναίκα που έχει το σώμα μου και φοράει τα ρούχα μου; Ήταν πάντα εκεί ή υπάρχει μόνο όταν είσαι εσύ εδώ;”

Υ.Γ.2. Τι είναι ρομαντισμός τελικά;

Έγραψα διάφορες «εισαγωγές» γι αυτό το post αλλά όλες ένιωσαν βαρύ το δάχτυλο στο Delete πάνω τους.
Καμία τους δεν είχε τη δύναμη που έχει το θέμα αυτό καθ αυτό.

Έτσι μπαίνω στο θέμα χωρίς εισαγωγή αλλά με κάποια αποσπάσματα.

«Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώματα πέταξε τη φοβερή ατάκα, που ακόμα τη θυμόμαστε και γελάμε : “Μα, δεν φαίνεται κουφή!”…

…Σε μια ιδανική Κουφούπολη οι πόρτες θα ήταν μάλλον όλες από πλεξιγκλάς…

…στου κουφού την πόρτα περίμενε να ανάψει το φωτάκι… Αυτή την παραλλαγή την είχα γράψει μάλιστα και σε ένα χαρτάκι δίπλα στο κουδούνι μου…

…Διότι στο σπίτι μου, όπως θα καταλάβατε ήδη, οι παροιμίες αλλάζουν, και η έκφραση “μου άναψαν τα λαμπάκια” έχει τελείως διαφορετικό νόημα…

…Εν τω μεταξύ, εγώ είχα ήδη βγάλει από την τσάντα μου το περίφημο εισιτήριο, και επέδειχνα πως ήμουν καθ’ όλα νόμιμη και καθ’ όλα κωφή επίσης…»

Η Δευτέρα μου και η εβδομάδα μου λοιπόν ξεκίνησαν με αυτόν τον… κουφό τρόπο.
Και σας βεβαιώ ότι ήταν από τα καλύτερα ξεκινήματα ημέρας.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα τα βρήκα στο blog

Κουφός είσαι, ρε; Δεν ακούς;

Και σας προκαλώ να το επισκεφθείτε.

Όχι απλώς για να χαμογελάσετε -και γιατί όχι, να γελάσετε- με τις γκάφες όλων ημών των ακουόντων αλλά και να μάθουμε από … πρώτο αυτί τις εμπειρίες και την πραγματικότητα που βιώνουν περίπου 50.000 άτομα στη χώρα μας.
Μια πραγματικότητα που το γεγονός ότι δεν τη βιώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Να μάθουμε πώς να καταπολεμήσουμε την αμηχανία μας μπροστά στην αναπηρία γενικά αλλά και προς τους κωφούς.

Ελπίζω, διαβάζοντας το blog της Σοφίας να περάσετε τόσο καλά όσο και γώ!

Οφείλω να δηλώσω ότι:
Σέβομαι απόλυτα το θρησκευτικό αίσθημα του καθενός.
Σέβομαι απόλυτα το πένθος του κάθε ανθρώπου για κάθε απώλεια.

Ο θάνατος είναι ένα φαινόμενο που μας αφήνει όλους χωρίς λόγια.
Όπου και όποτε κι αν συμβαίνει.

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ζήτησε – διαβάζω συνεχώς όλους αυτούς τους μήνες – να παραμείνει σπίτι του ως το τέλος,  ώστε να φύγει με αξιοπρέπεια.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…

Όλοι αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής περίθαλψης στο σπίτι τους…
Όλοι αυτοί που φεύγουν σε κάποιο νοσοκομείο…
Χάνουν την αξιοπρέπειά τους;

Τι δεν καταλαβαίνω από αυτή τη φράση που επαναλαμβάνουν όλοι διαρκώς και με τόσο στόμφο;

………..

Πριν λίγες μέρες, σε κάποιο νοσοκομείο, έφυγε από τη ζωή η Αγαπημένη Φίλη Στέλλα…

Καλό σου ταξίδι στη Γειτονιά των Αγγέλων Στέλλα….