Έγραψα διάφορες «εισαγωγές» γι αυτό το post αλλά όλες ένιωσαν βαρύ το δάχτυλο στο Delete πάνω τους.
Καμία τους δεν είχε τη δύναμη που έχει το θέμα αυτό καθ αυτό.

Έτσι μπαίνω στο θέμα χωρίς εισαγωγή αλλά με κάποια αποσπάσματα.

«Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώματα πέταξε τη φοβερή ατάκα, που ακόμα τη θυμόμαστε και γελάμε : “Μα, δεν φαίνεται κουφή!”…

…Σε μια ιδανική Κουφούπολη οι πόρτες θα ήταν μάλλον όλες από πλεξιγκλάς…

…στου κουφού την πόρτα περίμενε να ανάψει το φωτάκι… Αυτή την παραλλαγή την είχα γράψει μάλιστα και σε ένα χαρτάκι δίπλα στο κουδούνι μου…

…Διότι στο σπίτι μου, όπως θα καταλάβατε ήδη, οι παροιμίες αλλάζουν, και η έκφραση “μου άναψαν τα λαμπάκια” έχει τελείως διαφορετικό νόημα…

…Εν τω μεταξύ, εγώ είχα ήδη βγάλει από την τσάντα μου το περίφημο εισιτήριο, και επέδειχνα πως ήμουν καθ’ όλα νόμιμη και καθ’ όλα κωφή επίσης…»

Η Δευτέρα μου και η εβδομάδα μου λοιπόν ξεκίνησαν με αυτόν τον… κουφό τρόπο.
Και σας βεβαιώ ότι ήταν από τα καλύτερα ξεκινήματα ημέρας.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα τα βρήκα στο blog

Κουφός είσαι, ρε; Δεν ακούς;

Και σας προκαλώ να το επισκεφθείτε.

Όχι απλώς για να χαμογελάσετε -και γιατί όχι, να γελάσετε- με τις γκάφες όλων ημών των ακουόντων αλλά και να μάθουμε από … πρώτο αυτί τις εμπειρίες και την πραγματικότητα που βιώνουν περίπου 50.000 άτομα στη χώρα μας.
Μια πραγματικότητα που το γεγονός ότι δεν τη βιώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Να μάθουμε πώς να καταπολεμήσουμε την αμηχανία μας μπροστά στην αναπηρία γενικά αλλά και προς τους κωφούς.

Ελπίζω, διαβάζοντας το blog της Σοφίας να περάσετε τόσο καλά όσο και γώ!

Οφείλω να δηλώσω ότι:
Σέβομαι απόλυτα το θρησκευτικό αίσθημα του καθενός.
Σέβομαι απόλυτα το πένθος του κάθε ανθρώπου για κάθε απώλεια.

Ο θάνατος είναι ένα φαινόμενο που μας αφήνει όλους χωρίς λόγια.
Όπου και όποτε κι αν συμβαίνει.

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ζήτησε – διαβάζω συνεχώς όλους αυτούς τους μήνες – να παραμείνει σπίτι του ως το τέλος,  ώστε να φύγει με αξιοπρέπεια.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…

Όλοι αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής περίθαλψης στο σπίτι τους…
Όλοι αυτοί που φεύγουν σε κάποιο νοσοκομείο…
Χάνουν την αξιοπρέπειά τους;

Τι δεν καταλαβαίνω από αυτή τη φράση που επαναλαμβάνουν όλοι διαρκώς και με τόσο στόμφο;

………..

Πριν λίγες μέρες, σε κάποιο νοσοκομείο, έφυγε από τη ζωή η Αγαπημένη Φίλη Στέλλα…

Καλό σου ταξίδι στη Γειτονιά των Αγγέλων Στέλλα….

Αίσθηση είναι η αντίδραση του οργανισμού σε εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα και έχουν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία αντίστοιχων αισθημάτων.

Οι «απτές» αισθήσεις είναι 5.
Η όραση με όργανο τα μάτια
Η ακοή με όργανο τα αυτιά
Η όσφρηση με όργανο τη μύτη
Η γεύση με όργανο τη γλώσσα
Η αφή με όργανο το δέρμα.

Με τις 5 αυτές αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον.

Το ερώτημα είναι, αν υπάρχει μόνο ό,τι αντιλαμβάνονται οι ασθήσεις μας.
Και αν όχι, γιατί δεν το αντιλαμβάνονται;

Ό,τι βλέπουμε είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει;

Ο ήχος έχει χρώμα;

Το χρώμα έχει γεύση;

Οι ερωτήσεις είναι αρκετές και όταν τίθενται, το μυαλό αρκετών από μας οδηγείται σε «μεταφυσικές» ερμηνείες ή προθέσεις ερμηνειών.

Κινούνται όμως πράγματι στη σφαίρα της μεταφυσικής;

Το βίντεο που παραθέτω, δίνει εντυπωσιακές απαντήσεις και πληροφορίες για όλα αυτά και πολλά άλλα, που τελικά δεν είναι θέματα μεταφυσικής αναζήτησης αλλά ίσως θα έπρεπε να είναι η ουσία αναζήτησης της Φυσικής.

Απο τη σειρά εκπομπών της ΕΤ3 “ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ” με τους

Δρ. Μάνο Δανέζη, Επίκουρο Καθηγητή Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών και

Δρ. Στράτο Θεοδοσίου, Αστροφυσικό, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.

[ http://www.greektube.org/content/view/12558/2 ]

Δεν έγραψα τίποτα για όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο μήνα. Ήθελα να μείνω μακριά απ όλα αυτά γιατί νιώθω οτι με λερώνουν και μόνο που ακούω.

Δεν μπορούσα να βρώ λέξεις που να εκφράζουν ο,τι νιώθω.

Μέχρι πριν λίγο, που φύσηξε ο ΑΝemos, καθάρισε το μυαλό μου και είδα την εικόνα μας.

Αναφέρομαι και σας παραπέμπω στο post που έγραψε την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου με τίτλο:

“Αυτός τι καθηγητής ήταν;”