“Ο κ. Κ. μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν κι αφηγήθηκε τούτη την ιστορία:

Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι το βασάνιζε.

- Νά, είχα δυό γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα απ΄το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα.
- Καλά, και δεν φώναξες βοήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος.
- Πώς, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά.
- Και δε σ΄άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί.
- Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας με αναφυλλητά.
- Δεν μπορείς να φωνάξεις πιό δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος.
- Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει.
- Τότε δώσε μου και τ΄άλλο, είπε ο άνθρωπος.
Πήρε και το τελευταίο γρόσι απο το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.”

Πηγή: “Ιστορίες του κ. Κόϋνερ. Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής”, Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετάφραση Πέτρος Μάρκαρης. Εκδόσεις Θεμέλιο.

“Συνάντησα” τον κ. Κόϋνερ πρίν πολλά χρόνια. Αρχικά με συγκίνησε το ότι είχαμε το ίδιο αγαπημένο ζώο. Τον ελέφαντα. Στη συνέχεια με συγκίνησε για πολλούς άλλους λόγους που θα λέμε συχνά απο δώ.

Θα σας πω πρώτα γιατί αγαπάει ο κ. Κ. τον ελέφαντα.

Το αγαπημένο ζώο του κ. Κ.

“Όταν ρώτησαν τον κ. Κ. ποιο ζώο εχτιμάει περισσότερο, εκείνος είπε τον ελέφαντα και αιτιολόγησε την προτίμησή του έτσι: Ο Ελέφαντας ενώνει την πονηριά με τη δύναμη.
Ετούτη δεν είναι η κουτοπονηριά που σου φτάνει για να ξεφύγεις από κάποιον που σε καταδιώκει ή για να εξασφαλίσεις το φαγητό σου περνώντας απαρατήρητος, μα είναι η πονηριά που επιστρατεύει η δύναμη για ένα μεγάλο εγχείρημα.
Απ΄όπου κι αν διαβεί τούτο το ζώο αφήνει πλατιά τ΄αχνάρια του.
Κι είναι καλόκαρδο, σηκώνει χωρατά.
Είναι καλός φίλος όπως είναι και καλός εχθρός.
Είναι βαρύ και θεόρατο κι όμως τρέχει πολύ γρήγορα.
Με την προβοσκίδα του μπορεί και τροφοδοτεί ένα τεράστιο κορμί με τις πιο μικρές τροφές ακόμα και με καρύδια.
Κουνάει τ΄αυτιά του: ακούει μονάχα ότι τον συμφέρει.
Φτάνει σε βαθιά γεράματα.
Του αρέσει η παρέα κι όχι μονάχα με ελέφαντες.
Παντού τον αγαπάνε μα και τον φοβούνται.
Ένα κάποιο κωμικό στοιχείο του δίνει τη δυνατότητα ακόμη και να τον σέβονται.
Το πετσί του είναι σκληρό, σπάει μαχαίρια, μα η ψυχή του ευαίσθητη.
Μπορεί και θλίβεται.
Μπορεί και θυμώνει.
Του αρέσει να χορεύει.
Πεθαίνει στην καρδιά της ζούγκλας.
Αγαπάει τα παιδιά καθώς κι αλλα μικρά ζώα.
Είναι γκρίζος και τραβάει την προσοχή μόνο με τον όγκο του.
Δεν τρώγεται.
Είναι δουλευταράς.
Του αρέσει να πίνει και νάρχεται στο κέφι.
Κάνει κάτι και για την τέχνη: προσφέρει το ελεφαντόδοντο”

Πηγή: “Ιστορίες του κ. Κόϋνερ. Η διαλεκτική σαν τρόπος ζωής”, Μπέρτολτ Μπρέχτ. Μετάφραση Πέτρος Μάρκαρης. Εκδόσεις Θεμέλιο.

Υ.Γ. Ο Μπρέχτ αρχίζει να γράφει τις “Ιστορίες του κ. Κόϋνερ” γύρω στο 1927. Όλες οι ιστορίες συγκεντρωμένες κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά το 1967.