Σοφία, απάντησα στον ήχο σου.
Μου πήρε λίγο παραπάνω η απόκριση,
αλλά βλέπεις η πρόκληση δε λειτουργεί με τη σύσταση.
Το ερέθισμα είναι αίσθηση που η σοφία αποκωδικοποιεί θεωρητικά,
αλλά η ανθρώπινη υπόσταση αναγνωρίζει κατά κανόνα μέσα από το βίωμα.
Αναρωτιέμαι πόσες φορές αναρωτήθηκες
για την απόκριση που δε βρήκες;
Το θεωρητικό σου υπόβαθρο στέρεο,
μεθοδολογικά άρτιο,
αλλά τo ζητούμενο άγνωστο.
Βεβαιώνει ο μαθηματικός τύπος την αλήθεια,
τον ντύνει με τον κεντημένο από χρόνια μανδύα της η επιστήμη
κι όμως η αλήθεια
μένει γυμνή.
Ξαφνικά ένα απρόσμενο λεπτό υφάδι τη σκεπάζει απαλά
και την προστατεύει από το χειρότερο κρύο.
Τη φωτίζει και την αναδεικνύει χωρίς επιχείρημα.
Σιωπηλά και υπεύθυνα.
Απάντησέ μου μόνο αν αυτό το θεωρείς ελπίδα;
Αν ικανοποιεί την απόκριση που γυρεύεις;
Σου αρκεί Σοφία μου,
η ελπίδα για την αλήθεια ή μήπως θα πρέπει να κάνεις κι άλλη άγρυπνη υπομονή;
Σαν σοφία μπορείς να απαντήσεις!
Θεωρητικά!

Υ.Γ. Απάντηση του/της expoet στην πρόκληση της ελπίδας

Έλαβα ένα όμορφο e-γράμμα από κάποιον άγνωστο άνθρωπο. Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα, δεν ξέρω την ηλικία του/της, δεν ξέρω αν γνωριζόμαστε, δεν ξέρω τίποτα γι αυτόν/αυτήν.
Προσπάθησα να «ανακαλύψω» ανάμεσα στις γραμμές κάτι που θα με οδηγούσε σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν τα κατάφερα και αποφάσισα να το αποδεχτώ ως έχει. Ένα όμορφο, ευγενικό, διακριτικό γράμμα, όπου περιείχε ένα κείμενο γραμμένο ως «απάντηση στην πρόκληση» του post με τίτλο “Ηελπίδαείναιτρομαχτικήλέξη”.

Ο/Η συγγραφέας του κειμένου, δεν το έβαλε ως σχόλιο, γιατί δεν ήθελε – όπως μου έγραψε - να κάνει κατάχρηση του χώρου. Θέλησα αυτό το κείμενο να το δημοσιεύσω. Ρώτησα λοιπόν αν μου επιτρέπει και δέχτηκε. Θα χρησιμοποιήσω το ψευδώνυμο που ο ίδιος/η ίδια χρησιμοποίησε - expoet - και θα είναι το επόμενο post.

Το mail αυτό με έκανε να σκεφτώ δύο διαφορετικά πράγματα.

Το ένα έχει να κάνει με την επικοινωνία με άγνωστους ανθρώπους που μπορεί να συναντηθούν στο διαδίκτυο.
Αν ξεπεράσει κανείς την “καχυποψία” με την οποία μεγαλώνουμε (και η οποία στο δίκτυο δεν είναι απαραίτητα κακή), είναι μια εμπειρία με ενδιαφέροντα και γοητευτικά στοιχεία - στο μέτρο που δεν ξεπερνιούνται τα όρια της προσωπικής ζωής του καθένα και της καλής προαίρεσης.

Το άλλο έχει σχέση με την ποίηση.
Δεν έχω καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε “ποίηση”.
Δεν ξέρω τι είναι ποίηση, δεν ξέρω τι είναι οι ποιητές. Ούτε πως σκέφτονται, ούτε γιατί γράφουν, πολλές φορές ούτε και τι εννοούν με αυτό που γράφουν.
Νομίζω ότι η άγνοιά μου οφείλεται στο ότι προσπαθώ λογικά να ερμηνεύσω τον ποιητή και τα λεγόμενά του και όχι απλά να αφεθώ σε εικόνες και λέξεις.
Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε καταφέρω να ξεφύγω από την εκλογίκευση των πάντων και να γνωρίσω την ομορφιά της.

Επειδή η ελπίδα είναι τρομαχτική λέξη και οι ποιητές απελπισμένοι, καλό είναι να πληθαίνουν και όχι να μειώνονται. Ίσως πάλι, είναι ο καιρός να έρθω πιο κοντά και να προσπαθήσω να καταλάβω αυτό που λέμε “ποίηση”.
Γι αυτό, expoet, αυτό το μπλογκάκι είναι ανοιχτό και θα είναι χαρούμενο να φιλοξενήσει και στο μέλλον ο,τι θελήσεις να μοιραστείς.

Υ.Γ. Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλόγκ, είχα πολύ συγκεκριμμένο στόχο στο μυαλό μου. Να γράφω με απλά λόγια για κάποια πράγματα που θεωρώ σημαντικά και με γοητεύουν, σε σχέση με τον ανθρώπινο οργανισμό και τις λειτουργίες του.
Παρατηρώ οτι ξεφεύγω. Παρατηρώ οτι παρά την αμηχανία μου, άρχισα να νιώθω οτι θέλω να γράψω και πιο προσωπικές σκέψεις για όσα συμβαίνουν γύρω μου. Χαίρομαι που αυτό το μπλογκάκι με βοηθάει να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα, καινούργιους ανθρώπους, καινούργιες σκέψεις και τρόπους.