…μου έλειψε η επικοινωνία μας!

Μου έλειψε να σας μιλήσω μέσα απο δω, να μου μιλήσετε, να σκεφτούμε, να παίξουμε με τις λέξεις, να γελάσουμε…

Πλησιάζει ο καιρός που θα σας ξαναβρώ.

Ως τότε να σας προσέχετε γιατί για κάποιους είστε πολύτιμοι!

Σήμερα δίκη γίνεται. Σήμερα κάποιος πρέπει να αποδείξει οτι δεν είναι ελέφαντας. Ελπίζω σήμερα κάποιοι να μην κάνουν τους παπίες.

Παραθέτω αυτούσιο το post απο το blogme.gr για τη σημερινή μέρα και όχι μόνο.

ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΖΩΗ… ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘI…

Μια φορά και ένα καιρό… ήταν κάποτε (εδώ) το Blogme….

Ήθελε και αυτό… (όπως και πολλοί άλλοι), που πιστεύουν ότι τα πάντα στο διαδίκτυο δεν θα πρέπει να πωλούνται και να αγοράζονται, να προσφέρει κάποιες υπηρεσίες, στην διαδικτυακή κοινότητα, ελεύθερα , δίχως να θέλει εξοικονομήσει κάτι…
Έτσι για την “ψυχή της μάνας του”, κλέβοντας λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του….
Για κακή του τύχη όμως, μια μέρα… κάτι πήγε στραβά.
Κάποια στιγμή όμως δεν άντεξε και θέλησε να το πει ( ; ) στους φίλους του…
και να πρέπει να αποδείξει οτι δεν είναι “ελέφαντας“.

Σκεφθείτε τώρα οτι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να με (σας, μας) σέρνουν στα δικαστήρια - με όλα όσα σημαίνει αυτό - επειδή έβαλα τα links (τα μπλέ γράμματα που σας παραπέμπουν σε άλλες σελίδες).

Σκεφτείτε τώρα οτι η σημερινή δίκη γίνεται για έναν κατάλογο που εμφάνιζε τις δημοσιεύσεις των blogs χωρίς καν την παρέμβαση του “κατηγορούμενου”.

Με τη λογική στην οποία στηρίχθηκε το κατηγορητήριο, εγώ (άρα και σείς) είμαι πολύ πιο “ένοχη” απο τον Αντώνη που δικάζεται σήμερα.

Ο Nikan ενημερώνει διαρκώς για όσα γίνονται σήμερα μέσω twitter και όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να ενημερώνεστε απο δώ http://twitter.com/nikan

Τι να ευχηθώ; Να παραμείνει τυφλή η δικαιοσύνη ή να ανοίξει μάτια και αυτιά;

Σίγουρα εύχομαι να εκλείψουν επιτέλους “αξιωματούχοι” παντός αξιώματος, σαν τον Παπία Ιωάννη Χανδρινό του Βυζαντίου.

Σίγουρα εύχομαι καλή επιτυχία στην Ελληνική Δικαιοσύνη.

Κάθε δικτατορία είναι τραγική.

Θέλω όμως να μιλήσω για τις μικρές δικτατορίες που είναι εγκαθιδρυμένες σε χιλιάδες «περιοχές». Που οι «υπήκοοι» δε μπορούν να αντιδράσουν. Που έξω από τα «σύνορα» φαίνονται έως και ευτυχισμένοι. Που είναι μικρές μόνο σε έκταση και καθόλου σε ένταση και συνέπειες. Και δυστυχώς δε μπορεί να βοηθήσει και κανείς απ έξω. Και δεν θα αντέξω να ακούσω το «δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω». Γιατί σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ΝΑΙ λοιπόν, ΥΠΑΡΧΕΙ και το ΔΕ ΜΠΟΡΩ!.

Συμπληρώνοντας τα blogs που διαβάζω και το γιατί, ο πρώτος λόγος που αναφέρω είναι «γιατί γράφουν ανθρώπινα».

Αφορμή για τις σκέψεις αλλά και όλα τα συναισθήματα που τις συνοδεύουν, περί «μικρών δικτατοριών» είναι ένα post σε ένα blog που διαβάζω και ας μη γράφει ούτε πολλά, ούτε πολύ συχνά. Νιώθω ότι γράφει μόνο για κείνη. Μόνο για τον εαυτό της. Γράφει όμως τόσο μα τόσο ανθρώπινα…
Είναι Ένας Ήσυχος Άνθρωπος και δεν ξέρω αν με αυτή την αναφορά, της χαλάω την ησυχία. Αν το κάνω ζητώ συγνώμη.

- Γεωργία, δεν είμαι η «φιλενάδα ψυχολόγος», δεν έχω απάντηση στο ερώτημά σου. Μακάρι να είχα….

Μακάρι να είχα ένα μαγικό ραβδί και να εξαφάνιζα με μιας όλες τις δικτατορίες. Μικρές και μεγάλες.

΄Ο,τι γράφει εδώ είναι τόσο δυνατό που δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

Καλό Φθινόπωρο. Αλλάξαμε λίγο το look μας και ελπίζουμε να σας αρέσει

Πριν ξεκινήσω να γράφω για τα αγαπημένα μου θέματα και… θαύματα, θέλω να σας μιλήσω για κείνους που διαβάζω.

Θέλω να συμπληρώσω το λεγόμενο “blogroll” με τα blogs που διαβάζω. Θέλω να πω και γιατί τους διαβάζω. Είναι όλοι αυτοί που βρίσκονται στη διπλανή στήλη.
Είμαι σίγουρη οτι υπάρχουν πάρα πολλοί ακόμα που δεν τους έχω ανακαλύψει και ελπίζω να μου συμβεί σύντομα.

Μου αρέσουν λοιπόν και τους διαβάζω….

…γιατί γράφουν ανθρώπινα.
Γιατί διαβάζοντάς τους νιώθω ότι είμαστε σε μια πλατεία, Κυριακή πρωί με εφημερίδες και καφέ και λέμε χαζομάρες σοβαρά ή όχι.
Γιατί μαθαίνω ένα σωρό πράγματα που αλλιώς δεν θα είχα το χρόνο και τη δυνατότητα να τα μάθω.
Γιατί μια σκέψη τους ή μια φράση τους με κάνει να πηγαίνω και τη δική μου σκέψη παραπέρα.
Γιατί η οπτική τους μου ανοίγει παράθυρα και παίρνω ανάσες.
Γιατί μπορούν να με ταξιδεύουν.
Γιατί αποτυπώνουν μικρές και μεγάλες καθημερινές στιγμούλες.
Γιατί μου κρατάνε συντροφιά.
Γιατί μου δίνουν ιδέες.
Γιατί με βοηθούν να δημιουργώ τη δική μου άποψη.
Γιατί δεν έχουν την επιτηδευμένη γλώσσα των ειδημόνων και των ειδικών.
Γιατί δε γράφουν για να γίνουν γνωστοί και αρεστοί μεγαλοδημοσιογράφοι.
Γιατί έχουν χιούμορ.
Γιατί είναι ευγενείς στην ουσία της ευγένειας.
Γιατί είναι ανοιχτοί.
Γιατί θέλουν να μοιράζονται τις γνώσεις τους και δε λυπούνται τον χρόνο που απαιτεί κάτι τέτοιο.
Γιατί δε ζητάνε ανταλλάγματα.
Γιατί νοιάζονται.
Γιατί μπορούν να με κάνουν να γελάω.
Γιατί μπορούν να με συγκινούν…
Γιατί ακόμα και στις σκληρές τους στιγμές είναι τρυφεροί…

Σας ευχαριστώ όλους