Αίσθηση είναι η αντίδραση του οργανισμού σε εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα και έχουν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία αντίστοιχων αισθημάτων.

Οι «απτές» αισθήσεις είναι 5.
Η όραση με όργανο τα μάτια
Η ακοή με όργανο τα αυτιά
Η όσφρηση με όργανο τη μύτη
Η γεύση με όργανο τη γλώσσα
Η αφή με όργανο το δέρμα.

Με τις 5 αυτές αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον.

Το ερώτημα είναι, αν υπάρχει μόνο ό,τι αντιλαμβάνονται οι ασθήσεις μας.
Και αν όχι, γιατί δεν το αντιλαμβάνονται;

Ό,τι βλέπουμε είναι αυτό που πραγματικά συμβαίνει;

Ο ήχος έχει χρώμα;

Το χρώμα έχει γεύση;

Οι ερωτήσεις είναι αρκετές και όταν τίθενται, το μυαλό αρκετών από μας οδηγείται σε «μεταφυσικές» ερμηνείες ή προθέσεις ερμηνειών.

Κινούνται όμως πράγματι στη σφαίρα της μεταφυσικής;

Το βίντεο που παραθέτω, δίνει εντυπωσιακές απαντήσεις και πληροφορίες για όλα αυτά και πολλά άλλα, που τελικά δεν είναι θέματα μεταφυσικής αναζήτησης αλλά ίσως θα έπρεπε να είναι η ουσία αναζήτησης της Φυσικής.

Απο τη σειρά εκπομπών της ΕΤ3 “ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ” με τους

Δρ. Μάνο Δανέζη, Επίκουρο Καθηγητή Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών και

Δρ. Στράτο Θεοδοσίου, Αστροφυσικό, Αναπληρωτή Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.

[ http://www.greektube.org/content/view/12558/2 ]

Δεν έγραψα τίποτα για όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο μήνα. Ήθελα να μείνω μακριά απ όλα αυτά γιατί νιώθω οτι με λερώνουν και μόνο που ακούω.

Δεν μπορούσα να βρώ λέξεις που να εκφράζουν ο,τι νιώθω.

Μέχρι πριν λίγο, που φύσηξε ο ΑΝemos, καθάρισε το μυαλό μου και είδα την εικόνα μας.

Αναφέρομαι και σας παραπέμπω στο post που έγραψε την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου με τίτλο:

“Αυτός τι καθηγητής ήταν;”

…μου έλειψε η επικοινωνία μας!

Μου έλειψε να σας μιλήσω μέσα απο δω, να μου μιλήσετε, να σκεφτούμε, να παίξουμε με τις λέξεις, να γελάσουμε…

Πλησιάζει ο καιρός που θα σας ξαναβρώ.

Ως τότε να σας προσέχετε γιατί για κάποιους είστε πολύτιμοι!

«Σε ακούω όλες αυτές τις μέρες να λες ευχές στους φίλους σου.
Να τους λες να προσέχουν τον εαυτό τους.
Πως τολμάς;

Από την αρχή της ζωής σου είμαι δίπλα σου, κοντά σου, σε ότι θέλησες και σε ότι δοκίμασες. Προσπάθησα να κρατηθώ ακόμα κι όταν δεν άντεχα άλλο.
Προσπάθησα να λειτουργώ και να κάνω το καλύτερο ακόμα και όταν με έβαζες σε δοκιμασίες δύσκολες.

Τρέλες της νιότης και της εφηβείας. Απερισκεψίες της ενήλικης ζωής σου.
Σε όλα προσπάθησα να σου στέκομαι. Να αντέχω.
Να δουλεύω μέρα και νύχτα για να έχεις αυτό που χρειάζεσαι.

Σε άκουγα να δίνεις συμβουλές στους άλλους και μένα με έφτανες στα όριά μου.
Νύχτες και μέρες, χωρίς να με υπολογίζεις. Χωρίς να σκέφτεσαι ότι κουράζομαι.
Χωρίς να σκέφτεσαι οτι θέλω καλά υλικά για να παράγω αυτό που τόσο είχες ανάγκη.
Και ήμουν εκεί. Σου έδινα ό,τι ζητούσες και ακόμα παραπάνω.
Και σύ με γεμίζεις με ό,τι πιο άχρηστο κυκλοφορεί.
Καμένα λίπη, λάδια και υλικά αμφίβολης ποιότητας, με τη φτηνή δικαιολογία της έλλειψης χρόνου.

Εγώ ποτέ δε σου είπα «δεν έχω τώρα χρόνο γι αυτό που χρειάζεσαι».

Το ελάχιστο που είχα ανάγκη ήταν υλικά καλής ποιότητας.
Είχες την ελάχιστη ευθύνη να προσέχεις και να επιβλέπεις τουλάχιστον αυτά τα υλικά.
Και σύ με άφησες στο έλεος και τη  διάθεση ανθρώπων και μηχανών που μόνο σκοπό έχουν το κέρδος και όχι τη ζωή μας.

Μου δένεις τα πόδια και με υποχρεώνεις ή να κάθομαι ή να ξαπλώνω.
Δένεις τα πόδια μου και τα χέρια μου ώστε να κάνουν μόνο ότι βολεύει τη δήθεν ζωή σου.
Βάζεις νάρθηκες στις αρθρώσεις μου. Περιορίζεις τις κινήσεις μου.
Σκουριάζω και σου χτυπάω συνεχώς καμπανάκια. Σου ζητάω βοήθεια.
Και σύ κωφεύεις με υπεροψία.

Σου φωνάζω βοήθεια  και συ μου κλείνεις το στόμα με γλυκά και αναψυκτικά γιατί ανόητα νομίζεις ότι θα με γλυκάνεις.

Κουράστηκα να σε φροντίζω.
Γιατί είσαι χειρότερη από τον χειρότερο καπιταλιστή και σκληρόκαρδο εργοδότη.

Η σχέση μας έφτασε στα όριά της. Δεν αντέχω άλλο.

Σου στέλνω τελεσίγραφο.

Αν θέλεις να συνεχιστεί αυτή η σχέση ήρθε η ώρα να κάνεις και σύ κάτι για μένα, για μας.
Όλα αυτά τα χρόνια μόνο από μένα κρατιέται αυτή η σχέση. Εγώ λοιπον τελείωσα!

Το μόνο που μπορώ ακόμα να κάνω είναι να σου δώσω μια ευκαιρία.
Αυτή η σχέση είναι πια μόνο στα δικά σου χέρια. Σκέψου και πράξε. Τέλος!

Μη θυμώσεις με αυτό το γράμμα.
Από πολλή αγάπη στο γράφω.

Με λαχτάρα να με ακούσεις….

Το σώμα σου!»