Διαβάζω στην Καθημερινή

“Να σε παρακαλάνε, όχι να παρακαλάς…

Tου Aλεξη Παπαχελα Hμερομηνία δημοσίευσης: 10-06-07

Περνάω καμιά φορά νωρίς το πρωί του Σαββάτου από το Λαύριο. Σε ένα συγκεκριμένο σταυροδρόμι αντικρίζω πάντοτε το ίδιο θέαμα: Αλβανοί και άλλοι ξένοι μετανάστες με τα ρολά στα χέρια περιμένουν να βρουν κάποιο περαστικό πελάτη που θέλει να βάψει το σπίτι του ή να κάνει κάποιο μερεμέτι.

Στις αρχές πάλι της εβδομάδος περνάω από τη Βουλή και αντικρίζω μια, σχεδόν, παρόμοια σκηνή. Βουλευτές που τριγυρίζουν στο περιστύλιο γύρω γύρω από τους δημοσιογράφους μήπως και εξασφαλίσουν καμιά πρόσκληση για ένα παράθυρο το βράδυ ή έστω για μια «δηλωσούλα» για το δελτίο. Με την ίδια αγωνία που βλέπεις στα μάτια του μετανάστη που παλεύει για το μεροκάματο, βλέπεις και τους βουλευτές να κυνηγάνε το παραπολιτικό και την ολιγόλεπτη εμφάνιση στο δελτίο!………………………………………………….

Και παρακάτω στο ίδιο άρθρο…..

…Τους βλέπεις με το βλέμμα τοξικομανούς που πρέπει να πάρει οπωσδήποτε τη δόση του.”

Με το ίδιο βλέμμα;;

Είναι ίδιο το βλέμμα της απόγνωσης και της αγωνίας για επιβίωση με το λιγούρικο βλέμμα του αχόρταγου αρπαχτικού;

Είναι ίδιο το βλέμμα ενός άρρωστου παιδιού εθισμένου σε ουσίες με το βλέμμα ενός νάρκισσου;

Το δικό μου βλέμμα διαβάζοντας το άρθρο είναι γεμάτο απορία και απογοήτευση.

Τα σχόλια δικά σας….

…υπάρχει επειδή η bez είχε κέφι και όρεξη και υπομονή να το φτιάξει.

Σ΄ευχαριστώ bezaki μου. Ελπίζω να γίνει μια ακόμα ζεστή γωνιά της blogoσφαιρας που μόλις μπήκα και στροβιλίζομαι

Οι αρχές της φράσης βρίσκονται στο Βυζάντιο. Αυτός που κρατούσε τα κλειδιά του παλατιού, ονομαζόνταν Παπίας. Εξελίχθηκε σε τιμητικό τίτλο των έμπιστων του παλατιού και του αυτοκράτορα. Είχε το δικαίωμα να συζητάει, να κάθεται και να διασκεδάζει με τον αυτοκράτορα στα συμπόσια. Επι αυτοκρατορίας Βασιλείου του Β’, Παπίας έγινε ό Ιωάννης Χανδρινός. Ανθρωπος ύπουλος, ραδιούργος και ψεύτης. Διέβαλε τους πάντες στον αυτοκράτορα και είχε γίνει το φόβητρο των πάντων. Όταν κάποιος του παραπονιόταν ότι τον αδίκησε ο Χανδρινός έπαιρνε έκπληκτο ύφος και βούρκωναν τα μάτια του λέγοντας ” Είσαι ο καλύτερός μου φίλος. Πως θα μπορούσα να πω κάτι εναντίον σου;” Απο τότε όταν κάποιος έκανε τον ανήξερο ή έλεγε ψέματα του έλεγαν ειρωνικά “Ποιείς τον Παπίαν”. Κάπως έτσι έφτασε και στις μέρες μας με την μικρή αλλαγή στον τόνο και την μεγάλη παρεξήγηση για τις πάπιες!!

Μου έβγαλε τη πίστη ν’ αλλάξω ένα-ένα τα collations στους πίνακες της βάσης αλλά τα κατάφερα!!! Εξακολουθούμε να έχουμε διαφορετικό DB_COLLATE αλλά όπως διαβάζαμε και χτες είναι… cosmetic (όπως λένε και στο χωριό εκείνου που το έγραφε) . Το θέμα είναι ότι… επιτέλους διαβάζουμε ελληνικά!!!! Ουφ! Ήταν η πρώτη μας παπιοπεριπέτεια! Με γεια το blog soduck μου!