Έλαβα ένα όμορφο e-γράμμα από κάποιον άγνωστο άνθρωπο. Δεν ξέρω αν είναι άντρας ή γυναίκα, δεν ξέρω την ηλικία του/της, δεν ξέρω αν γνωριζόμαστε, δεν ξέρω τίποτα γι αυτόν/αυτήν.
Προσπάθησα να «ανακαλύψω» ανάμεσα στις γραμμές κάτι που θα με οδηγούσε σε κάποιο συμπέρασμα. Δεν τα κατάφερα και αποφάσισα να το αποδεχτώ ως έχει. Ένα όμορφο, ευγενικό, διακριτικό γράμμα, όπου περιείχε ένα κείμενο γραμμένο ως «απάντηση στην πρόκληση» του post με τίτλο “Ηελπίδαείναιτρομαχτικήλέξη”.

Ο/Η συγγραφέας του κειμένου, δεν το έβαλε ως σχόλιο, γιατί δεν ήθελε – όπως μου έγραψε - να κάνει κατάχρηση του χώρου. Θέλησα αυτό το κείμενο να το δημοσιεύσω. Ρώτησα λοιπόν αν μου επιτρέπει και δέχτηκε. Θα χρησιμοποιήσω το ψευδώνυμο που ο ίδιος/η ίδια χρησιμοποίησε - expoet - και θα είναι το επόμενο post.

Το mail αυτό με έκανε να σκεφτώ δύο διαφορετικά πράγματα.

Το ένα έχει να κάνει με την επικοινωνία με άγνωστους ανθρώπους που μπορεί να συναντηθούν στο διαδίκτυο.
Αν ξεπεράσει κανείς την “καχυποψία” με την οποία μεγαλώνουμε (και η οποία στο δίκτυο δεν είναι απαραίτητα κακή), είναι μια εμπειρία με ενδιαφέροντα και γοητευτικά στοιχεία - στο μέτρο που δεν ξεπερνιούνται τα όρια της προσωπικής ζωής του καθένα και της καλής προαίρεσης.

Το άλλο έχει σχέση με την ποίηση.
Δεν έχω καμία σχέση με αυτό που ονομάζουμε “ποίηση”.
Δεν ξέρω τι είναι ποίηση, δεν ξέρω τι είναι οι ποιητές. Ούτε πως σκέφτονται, ούτε γιατί γράφουν, πολλές φορές ούτε και τι εννοούν με αυτό που γράφουν.
Νομίζω ότι η άγνοιά μου οφείλεται στο ότι προσπαθώ λογικά να ερμηνεύσω τον ποιητή και τα λεγόμενά του και όχι απλά να αφεθώ σε εικόνες και λέξεις.
Ποιος ξέρει, ίσως κάποτε καταφέρω να ξεφύγω από την εκλογίκευση των πάντων και να γνωρίσω την ομορφιά της.

Επειδή η ελπίδα είναι τρομαχτική λέξη και οι ποιητές απελπισμένοι, καλό είναι να πληθαίνουν και όχι να μειώνονται. Ίσως πάλι, είναι ο καιρός να έρθω πιο κοντά και να προσπαθήσω να καταλάβω αυτό που λέμε “ποίηση”.
Γι αυτό, expoet, αυτό το μπλογκάκι είναι ανοιχτό και θα είναι χαρούμενο να φιλοξενήσει και στο μέλλον ο,τι θελήσεις να μοιραστείς.

Υ.Γ. Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλόγκ, είχα πολύ συγκεκριμμένο στόχο στο μυαλό μου. Να γράφω με απλά λόγια για κάποια πράγματα που θεωρώ σημαντικά και με γοητεύουν, σε σχέση με τον ανθρώπινο οργανισμό και τις λειτουργίες του.
Παρατηρώ οτι ξεφεύγω. Παρατηρώ οτι παρά την αμηχανία μου, άρχισα να νιώθω οτι θέλω να γράψω και πιο προσωπικές σκέψεις για όσα συμβαίνουν γύρω μου. Χαίρομαι που αυτό το μπλογκάκι με βοηθάει να ανακαλύπτω καινούργια πράγματα, καινούργιους ανθρώπους, καινούργιες σκέψεις και τρόπους.

Η δίκη αναβλήθηκε για το 2009 επειδή ο ενάγων έλειπε.

“Ώχετο” απο το ρήμα οίχομαι (παρατ. ωχόμην). Οι διάφορες σημασίες με τις οποίες χρησιμοποιήθηκε το ρήμα απο τους Όμηρο, Αριστοφάνη, Πίνδαρο, Αισχύλο, Ηρόδοτο, Δημοσθένη, Πλάτωνα, Σοφοκλή, κ.ά είναι: Φεύγω, εκλείπω, εξαφανίζομαι, χάνομαι, είμαι μακριά, είμαι απών, απέρχομαι, αφανίζομαι, κ.ά.

Το απιών είναι μετοχή του άπειμι = απέρχομαι, υπάγω, αναχωρώ. Το άπειμι χρησιμεύει ως μέλλων του απέρχομαι. Ως σύνθετο απο το ειμί(=πορεύομαι) σημαίνει απουσιάζω, βρίσκομαι μακριά, είμαι απών, λείπω.

Η φράση “ώχετο απιών” χρησιμοποιείται στη σύγχρονη εποχή με τη σημασία “έγινε άφαντος”, “πηρε δρόμο”, “έφυγε εσπευσμένα”, “τράπηκε σε φυγή”.

Update (ενημέρωση): Λεπτομέρειες για το τι έγινε και το γιατί δεν έγινε μπορείτε να δείτε στο metablogging.gr

Σήμερα δίκη γίνεται. Σήμερα κάποιος πρέπει να αποδείξει οτι δεν είναι ελέφαντας. Ελπίζω σήμερα κάποιοι να μην κάνουν τους παπίες.

Παραθέτω αυτούσιο το post απο το blogme.gr για τη σημερινή μέρα και όχι μόνο.

ΓΙΑΤΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΖΩΗ… ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘI…

Μια φορά και ένα καιρό… ήταν κάποτε (εδώ) το Blogme….

Ήθελε και αυτό… (όπως και πολλοί άλλοι), που πιστεύουν ότι τα πάντα στο διαδίκτυο δεν θα πρέπει να πωλούνται και να αγοράζονται, να προσφέρει κάποιες υπηρεσίες, στην διαδικτυακή κοινότητα, ελεύθερα , δίχως να θέλει εξοικονομήσει κάτι…
Έτσι για την “ψυχή της μάνας του”, κλέβοντας λίγο από τον ελεύθερο χρόνο του….
Για κακή του τύχη όμως, μια μέρα… κάτι πήγε στραβά.
Κάποια στιγμή όμως δεν άντεξε και θέλησε να το πει ( ; ) στους φίλους του…
και να πρέπει να αποδείξει οτι δεν είναι “ελέφαντας“.

Σκεφθείτε τώρα οτι μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να με (σας, μας) σέρνουν στα δικαστήρια - με όλα όσα σημαίνει αυτό - επειδή έβαλα τα links (τα μπλέ γράμματα που σας παραπέμπουν σε άλλες σελίδες).

Σκεφτείτε τώρα οτι η σημερινή δίκη γίνεται για έναν κατάλογο που εμφάνιζε τις δημοσιεύσεις των blogs χωρίς καν την παρέμβαση του “κατηγορούμενου”.

Με τη λογική στην οποία στηρίχθηκε το κατηγορητήριο, εγώ (άρα και σείς) είμαι πολύ πιο “ένοχη” απο τον Αντώνη που δικάζεται σήμερα.

Ο Nikan ενημερώνει διαρκώς για όσα γίνονται σήμερα μέσω twitter και όσοι ενδιαφέρεστε μπορείτε να ενημερώνεστε απο δώ http://twitter.com/nikan

Τι να ευχηθώ; Να παραμείνει τυφλή η δικαιοσύνη ή να ανοίξει μάτια και αυτιά;

Σίγουρα εύχομαι να εκλείψουν επιτέλους “αξιωματούχοι” παντός αξιώματος, σαν τον Παπία Ιωάννη Χανδρινό του Βυζαντίου.

Σίγουρα εύχομαι καλή επιτυχία στην Ελληνική Δικαιοσύνη.

Η Soduck έχει σήμερα γενέθλια Της εύχομαι χρόνια πολλά και καλά!