Οι τακτικοί επισκέπτες αυτού το μπλόγκ θα έχουν καταλάβει μια βασική αρχή που διέπει τον τρόπο σκέψης μου και διατυπώνεται σε αρκετές αναρτήσεις.
Η βασική αυτή αρχή είναι η βεβαιότητα για τις απεριόριστες δυνατότητες του ανθρώπου. Αυτή η αρχή δε μπορεί παρά να βασίζεται στα θεμελιώδη αξιώματα της ελεύθερης βούλησης και της ελεύθερης επιλογής.
Οι άνθρωποι έχουμε και την ικανότητα και τη δυνατότητα να καθορίζουμε τη ζωή μας.

Έχουμε εκπαιδευτεί – όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα – να αφήνουμε τον εαυτό μας (σε διάφορα επίπεδα) στα χέρια ειδικών και ειδημόνων, χωρίς κανέναν έλεγχο.
Απο μικρά παιδιά μαθαίνουμε – ως τρόπο ευγένειας – όταν κάποιος μας φωνάζει να απαντάμε:“Ορίστε!”. Και έτσι μπορεί ο καθένας να “ορίζει” τι θέλει απο μας. Όχι να μας ζητάει κάτι, μα να ορίζει. (Τραβηγμένο ίσως το παράδειγμα αλλά τόσο ενδεικτικό απο την προσωπική μου εμπειρία).

Που θέλω να καταλήξω;

Σε μια αναζήτηση, για μια μικρή έρευνα για το θέμα της παχυσαρκίας και του ρατσισμού μας απέναντι στους ανθρώπους με πολλά κιλά, έπεσα πάνω στη σελίδα των “Ανώνυμων Υπερφάγων”.
Μου έκανε εντύπωση και έτσι διάβασα όλα όσα περιέχονται σε διάφορες σχετικές σελίδες.

Η ιδέα και τα κείμενα – σε γενικές γραμμές – και όπως λένε οι “Ανώνυμοι Υπερφάγοι Θεσσαλονίκης”, βασίστηκαν σε κείμενα των “Ανώνυμων Αλκοολικών”.

Πράγματι η ψυχαναγκαστική υπερφαγία – όπως και ο αλκοολισμός – είναι ασθένεια και ως τέτοια θα πρέπει να αντιμετωπίζεται. Θεωρώ οτι κάθε προσπάθεια που σαν στόχο έχει να βοηθήσει τον άνθρωπο, κατ αρχήν είναι ευπρόσδεκτη και αξιέπαινη. Με αυτή τη διάθεση ξεκίνησα να διαβάζω της αρχές, τους σκοπούς και τις διαδικασίες που ακολουθούν οι “Ανώνυμοι Υπερφάγοι”.

Ομολογώ οτι κάποια σημεία απο τα “12 Βήματα” με ξένισαν γιατί ήρθαν σε αντίθεση με όσα πιστεύω και αναφέρω παραπάνω για την ελεύθερη βούληση.
Για την οικονομία του χώρου θα αναφέρω μόνο τα βήματα εκείνα που προκάλεσαν τον προβληματισμό μου, αλλά προτρέπω τον αναγνώστη να διαβάσει όλα τα βήματα, γιατί είναι γνωστό οτι η αποσπασματική αναφορά πολλές φορές αλλοιώνει την ουσία και δεν θα ήθελα να συμβεί κάτι τέτοιο.

“3.Αποφασίσαμε να παραδώσουμε τη ζωή μας και τη θέλησή μας στη φροντίδα του Θεού, όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε.

5. Παραδεχτήκαμε στο Θεό, στον εαυτό μας και σ’έναν άλλο άνθρωπο την ακριβή φύση των σφαλμάτων μας.

6. Είμαστε απολύτως έτοιμοι να αφήσουμε το Θεό να εξαλείψει όλα τα ελαττώματα του χαρακτήρα μας.

7. Ταπεινά Τον παρακαλέσαμε να μας απαλλάξει από αυτά τα ελαττώματα.

8. Κάναμε έναν κατάλογο όλων των ανθρώπων που είχαμε βλάψει και γίναμε πρόθυμοι να επανορθώσουμε τα λάθη μας.

11. Ζητήσαμε μέσω της προσευχής και του διαλογισμού να βελτιώσουμε τη συνειδητή επαφή μας με το Θεό, όπως εμείς τον αντιλαμβανόμαστε, προσευχόμενοι μόνο να μας γνωρίσει τη θέλησή Του για μας και να μας δώσει τη δύναμη να εκπληρώσουμε το θέλημά Του.”

Η γνώση είναι αυτή που μπορεί να μας βοηθήσει να απαλαγούμε απο φόβους και εξαρτήσεις κάθε είδους. Εξάρτηση όμως θεωρώ και την ανάληψη της ευθύνης της ζωής μου απο κάποιον τρίτο, όποιος κι αν είνα αυτός, όπως κι αν τον αποκαλώ.

Δεν υποβαθμίζω τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός και τις σέβομαι απόλυτα.
Όμως ο κάθε άνθρωπος έχει τη στοιχειώδη υποχρέωση και το θεμελιώδες δικαίωμα να έχει την απόλυτη ευθύνη του ευατού του. Το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής είναι θεμελιώδης αρχή και στα χριστικανικά κείμενα και θεωρείται το ύψιστο δώρο του Θεού πρός τον ΄Ανθρωπο.

Με βάση αυτό, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω την ανακολουθία που υπάρχει στο απόσπασμα της πρόσκλησης των “Ανώνυμων Υπερφάγων Θεσσαλονίκης” που λέει: “Ως αποτέλεσμα εφαρμογής των Βημάτων, το σύμπτωμα της ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας απομακρύνεται σε καθημερινή βάση. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διαδικασίας της παράδοσης σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας. όσο πιο ολοκληρωτική η παράδοση, τόσο πληρέστερη είναι η βίωση της ελευθερίας από τον ψυχαναγκασμό του φαγητού.”

Δεν μου έχει δοθεί η ευκαιρία μέχρι τώρα να μιλήσω με κάποιον που έχει παρακολουθήσει κάποια σχετική ομάδα και πώς αυτά τελικά εφαρμόζονται στην πράξη. Κάθε παρέμβαση λοιπόν είναι ευπρόσδεκτη.

Επαναλαμβάνω - με τον κίνδυνο να κουράσω - οτι η ανάρτηση αυτή δεν έχει καμία απολύτως πρόθεση να θίξει, να υποβαθμίσει η να προσβάλει, με οποιονδήποτε τρόπο, τις πεποιθήσεις και τις απόψεις οποιουδήποτε, πολλώ δε μάλλον όταν αναφέρομαι σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα με σωματικές, ψυχικές και κοινωνικές επιπτώσεις και σε πολλά επίπεδα.
Τονίζω δε την σπουδαιότητα του να αναλάβει κάποιος δράση για την επίλυση ενός προβλήματος έστω και με την παραδοχή του. Και για το θέμα της παχυσαρκίας όπως και για κάθε άλλο πρόβλημα, θεωρώ οτι η αλλαγή στον τρόπο σκέψης είναι αναγκαία.
Τα αποτελέσματα θα είναι όμως μακροπρόθεσμα αν επαν-εκπαιδευτούμε να ορίζουμε εμείς τη ζωή μας.

Όσο για την ουσία του προβλήματος…..

Το ερωτηματολόγιο που θα βρείτε στη σελίδα των “Ανώνυμων Υπερφάγων Θεσσαλονίκης” είναι αρκετά υποβοηθητικό για να εντοπίσει κάποιος αν πραγματικά έχει πρόβλημα ψυχαναγκαστικής υπερφαγίας.

Άλλες σελίδες σχετικές με την παχυσαρκία…

Ελληνική Ιατρική Εταιρεία Παχυσαρκίας (ΕΙΕΠ)

Ελληνικό Ιδρυμα Γαστρεντερολογίας και Διατροφής (ΕΛ.Ι.ΓΑΣΤ.)

Paxysarkia.gr

«ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑΣ»

Απο το περιοδικό “Encephalos Journal” τα άρθρα:

Κρίσεις Υπερφαγίας (ΧΑΡΙΛΑ ΝΤ. Δρ. Kλινικής Ψυχολογίας-Ψυχοθεραπεύτρια, Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών-ΕΚΠΑ )

Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία της παχυσαρκίας (ΣΙΜΟΣ Γ. Ψυχίατρος, Αναπληρωτής Διευθυντής στο ΚΚΨΥ Κεντρικού Τομέα του ΨΝΘ, Θεσσαλονίκη. )

Ο χειμώνας, όσο κι αν αντιστέκεται, πέρασε.
Η άνοιξη, όσο κι αν ντρέπεται, είναι ήδη εδώ.

Κι αν ο κήπος που μου χάρισες χορτάριασε και τον έπιασε ο χειμώνας, θα τον καθαρίσουμε μαζί.
Θέλει μόνο τη λαχτάρα μας να παίξουμε με τον ήλιο και τα σύνεφα.

Έχει και μια καρέκλα για να κάθεσαι και να παίζεις με τον ήλιο.

Υ.Γ. 1. “Ποιά είναι αυτή η γυναίκα που έχει το σώμα μου και φοράει τα ρούχα μου; Ήταν πάντα εκεί ή υπάρχει μόνο όταν είσαι εσύ εδώ;”

Υ.Γ.2. Τι είναι ρομαντισμός τελικά;

Έγραψα διάφορες «εισαγωγές» γι αυτό το post αλλά όλες ένιωσαν βαρύ το δάχτυλο στο Delete πάνω τους.
Καμία τους δεν είχε τη δύναμη που έχει το θέμα αυτό καθ αυτό.

Έτσι μπαίνω στο θέμα χωρίς εισαγωγή αλλά με κάποια αποσπάσματα.

«Ο σερβιτόρος τα έχασε και αφού άλλαξε τρία χρώματα πέταξε τη φοβερή ατάκα, που ακόμα τη θυμόμαστε και γελάμε : “Μα, δεν φαίνεται κουφή!”…

…Σε μια ιδανική Κουφούπολη οι πόρτες θα ήταν μάλλον όλες από πλεξιγκλάς…

…στου κουφού την πόρτα περίμενε να ανάψει το φωτάκι… Αυτή την παραλλαγή την είχα γράψει μάλιστα και σε ένα χαρτάκι δίπλα στο κουδούνι μου…

…Διότι στο σπίτι μου, όπως θα καταλάβατε ήδη, οι παροιμίες αλλάζουν, και η έκφραση “μου άναψαν τα λαμπάκια” έχει τελείως διαφορετικό νόημα…

…Εν τω μεταξύ, εγώ είχα ήδη βγάλει από την τσάντα μου το περίφημο εισιτήριο, και επέδειχνα πως ήμουν καθ’ όλα νόμιμη και καθ’ όλα κωφή επίσης…»

Η Δευτέρα μου και η εβδομάδα μου λοιπόν ξεκίνησαν με αυτόν τον… κουφό τρόπο.
Και σας βεβαιώ ότι ήταν από τα καλύτερα ξεκινήματα ημέρας.

Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα τα βρήκα στο blog

Κουφός είσαι, ρε; Δεν ακούς;

Και σας προκαλώ να το επισκεφθείτε.

Όχι απλώς για να χαμογελάσετε -και γιατί όχι, να γελάσετε- με τις γκάφες όλων ημών των ακουόντων αλλά και να μάθουμε από … πρώτο αυτί τις εμπειρίες και την πραγματικότητα που βιώνουν περίπου 50.000 άτομα στη χώρα μας.
Μια πραγματικότητα που το γεγονός ότι δεν τη βιώνουμε δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει.

Να μάθουμε πώς να καταπολεμήσουμε την αμηχανία μας μπροστά στην αναπηρία γενικά αλλά και προς τους κωφούς.

Ελπίζω, διαβάζοντας το blog της Σοφίας να περάσετε τόσο καλά όσο και γώ!

Οφείλω να δηλώσω ότι:
Σέβομαι απόλυτα το θρησκευτικό αίσθημα του καθενός.
Σέβομαι απόλυτα το πένθος του κάθε ανθρώπου για κάθε απώλεια.

Ο θάνατος είναι ένα φαινόμενο που μας αφήνει όλους χωρίς λόγια.
Όπου και όποτε κι αν συμβαίνει.

Ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ζήτησε – διαβάζω συνεχώς όλους αυτούς τους μήνες – να παραμείνει σπίτι του ως το τέλος,  ώστε να φύγει με αξιοπρέπεια.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω…

Όλοι αυτοί που δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής περίθαλψης στο σπίτι τους…
Όλοι αυτοί που φεύγουν σε κάποιο νοσοκομείο…
Χάνουν την αξιοπρέπειά τους;

Τι δεν καταλαβαίνω από αυτή τη φράση που επαναλαμβάνουν όλοι διαρκώς και με τόσο στόμφο;

………..

Πριν λίγες μέρες, σε κάποιο νοσοκομείο, έφυγε από τη ζωή η Αγαπημένη Φίλη Στέλλα…

Καλό σου ταξίδι στη Γειτονιά των Αγγέλων Στέλλα….